صدای شکستن برگ ها زیر پای رهگذران بی رحم هر ثانیه به گوش می رسید. نه کسی نگاهی می کرد، نه کسی حرفی می زد، نه کسی صدای کسی را می شنید

آفتاب آخرین پرتو هایش را به زمین می ریخت. در میان آبی آسمان و آتش سرخ ابر ها، در غروب، خورشید در دریا غرق شد!

ماه آرام آرام در آسمان پیدا شد. چه مهتاب زیباست! چشم های اشک آلودم را می بندم. بغضم در جست و جوی فرصتی ست تا بشکند. قلب پر از غم و دلتنگی ام بدجور هوای او را کرده. چرا ما هرگز زیر نور مهتاب ، با هم نبودیم؟

هر شب به سفیدی ماه التماس می کردم که شبی مهتاب مال ما باشد.

لبخند من. خاطره ء آن روزها! روزی که در تنگی وقت گلی از باغچه چید. گل صورتی را به من داد. چقدر دلم می خواست که دوباره اتفاق می افتاد. ولی الان بیشتر از هر وقت از هم دوریم.

تقصیر سرنوشت نیست. مقصر ما بودیم عزیزم. نه من صادق بودم و نه تو وفادار. وقتی برای آخرین بار گفتی برو!

در این خیال رفتم که باید رفت و دل کَند. ما مال هم نبودیم. دل تو جای دیگری بود. نگو اشتباه است. چرا همه می گویند عاشق دیگری هستی؟ اگر دروغ است چرا همه می گویند؟ اگر دوستم دارشتی چرا همه این را رد می کنند؟! عشق ما که پنهانی نبود!

... دوست داشتنی ترینم برای همیشه رفت. هرگز نمی خواست که قلبش مال من باشد. دیگر اصراری ندارم. ولی کاش مثل گذشته

باز پیش هم بودیم، حتی اگر دل غمگینمان پیش هم نبود.

تقدیم به دوست داشتنی ترینم

دخترک دلتنگ